Το καβάλι είναι ευθύαυλος, ο ήχος του βγαίνει φυσώντας λοξά από τη μια άκρη του σωλήνα. Ο αέρας χτυπάει στην κόχη του τοιχώματος του σωλήνα και παράγει τον ήχο. Είναι φλάουτο και ανήκει στην οικογένεια της ποιμενικής φλογέρας. Ενώ όμως η φλογέρα είναι μικρή σε μήκος και βγάζει ένα λαμπρό ήχο, το καβάλι είναι αρκετά μακρύτερο, από 60 ώς 90 εκατοστά, και βγάζει έναν πιο βραχνό ήχο. Παραδοσιακά, οι οργανοπαίχτες μαθαίναν από τουςπαλιότερους, γνώριζαν το όργανο και συνήθως το έφτιαχναν μόνοι τους. Πολλές φορές δεν πετυχαίνανε, αλλά αυτό δεν τους αποθάρρυνε, έφτιαχναν άλλο. Χρόνο είχανε, ειδικά οι βοσκοί. Υπάρχουν καβάλια διαφόρων διαστάσεων που κυμαίνονται από 30cm έως 80cm. Η έκταση του φτάνει μέχρι και 3 οκτάβες. Τα καβάλια κατασκευάζονται από καλάμι, μπαμπού, ξύλινα και άλλα από μέταλλο. Στην κορυφή του κώνου σε κάποιες κατασκευές τοποθετούσαν και πίσκα (γλωσσίδα) .
Παρακάτω ένα δέιγμα ήχου απο το ΄Καβάλι του Ιωάννη Γκάλιμπα ( Γιάνγκου ).
Ο Γιάγκος Γκάλιμπας από τη Μικρόπολη υπήρξε μια ξεχωριστή μορφή της τοπικής μουσικής παράδοσης. Με το καβάλι του στα χέρια, έδινε φωνή στην ψυχή του τόπου και κρατούσε ζωντανό έναν ήχο που περνούσε από γενιά σε γενιά. Το παίξιμό του λιτό και αυθεντικό, βαθιά δεμένο με τη φύση, τα βουνά και τις μνήμες της Μακεδονικής γης. Το καβάλι για τον Γιάγκο δεν ήταν απλώς μουσικό όργανο· ήταν τρόπος έκφρασης, ανάσα και αφήγηση. Μέσα από τους σκοπούς του ξετυλίγονταν ιστορίες χαράς και καημού, πανηγυριών και καθημερινής ζωής, όπως τις έζησε και τις ένιωσε ο ίδιος. Η μουσική του συνόδευε γιορτές, συντροφιές και στιγμές σιωπής, πάντα με σεβασμό στην παράδοση. Η παρουσία και η τέχνη του αποτελούν πολύτιμο κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς της Μικρόπολης. Το όνομά του παραμένει συνδεδεμένο με τον αυθεντικό ήχο του καβαλιού και με μια εποχή όπου η μουσική γεννιόταν από την καρδιά και μεταδιδόταν από στόμα σε στόμα, χωρίς επιτήδευση, αλλά με αλήθεια.
Ο Γεώργιος Αντίνου, που οι πιο πολλοί τον ξέραμε σάν «Γκόρκολάης», ήταν κι αυτός ένας από τους παλιούς παραδοσιακούς μουσικούς της Μικρόπολης. Γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1921, και οι παππούδες του είχαν καταγωγή από τα Τρίκαλα. Μόνος του έμαθε να παίζει καβάλι και φλογέρα. Δεν ήταν άνθρωπος που φαινόταν πολύ στα γλέντια. Ήταν άνθρωπος ήσυχος, χαμηλών τόνων, αλλά όταν έπιανε το όργανο… αχ, τότε καταλάβαινες τι έκρυβε μέσα του!
Ο ήχος του ήταν καθαρός, παλιός, όπως έπαιζαν οι παλιοί, χωρίς φτιασίδια και φιγούρες. Κάθε νότα του είχε ψυχή, κι ό,τι έβγαινε από το καβάλι ή τη φλογέρα ήταν αληθινό. Έπαιζε με μεράκι και σεβασμό στην παράδοση, κι αυτό τον έκανε ξεχωριστό.
Θέλουμε να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στην οικογένεια Αντίνου, που μας εμπιστεύτηκε τρία χειροποίητα όργανα του Γεωργίου πολύτιμα κειμήλια της οικογένειας, για να μπουν στο αρχείο μας. Είναι μεγάλη υπόθεση να μένουν αυτά τα πράγματα στον τόπο μας, για να τα βλέπουν και να τα θυμούνται οι νεότεροι… Να μαθένουν και να ξέρουν τι σημαίνει αυθεντική μουσική παράδοση της Μικρόπολης.
Απαγορεύεται οποιαδήποτε αναπαραγωγή,
αντιγραφή, διανομή ή χρήση των κειμένων και του οπτικοακουστικού υλικού της
ιστοσελίδας χωρίς την προηγούμενη έγγραφη άδεια του διαχειριστή.
Για οποιαδήποτε άδεια χρήσης ή σχετική πληροφορία,
παρακαλούμε επικοινωνήστε στο email:
home@mikropoli.com